Vriendenmeter +1

Het is eindelijk zo ver! Na een week en half doelloos rondzwerven is het onmogelijke gebeurd! Ik heb zowaar iemand gevonden om tegen te babbelen! Dat brengt mijn aantal vrienden hier momenteel op een spectaculair totaal van 1. Toen mijn toen nog vriend in spe zag dat ik -in navolging van de enige echte queen van de selfpics, schulze- een foto van mijzelf probeerde nemen, bood ze aan om mij te helpen, met onderstaande foto als gevolg!

We raakten aan de praat en zij bleek ook een belgische erasmusstudente te zijn! In tegenstelling tot mij had zij wel al vrienden gemaakt en ze nodigde mij dan ook uit om 's avonds mee op stap te gaan. Er was een plaatselijk openlucht electro-festival aan de gang, maar wegens het vele volk en de nog steeds bloedhete temperatuur bleef ik niet te lang. Maar lang genoeg om aan mijn volgende avontuur te beginnen.

Zoals jullie misschien weten, is het openbaar vervoer in Lausanne perfect geregeld. Bussen zijn er om de 10 minuten en rijden stipt op tijd! En mocht er toch iets misgaan waardoor de lijn verstoord is, dan worden onmiddellijk vervangbussen en vervangroutes georganiseerd. Er is maar een minpuntje... De laatste bussen rijden om 12 uur. Stipt.

Dus begon ik vol goede moed aan de klim naar huis. De wandeling was aangenaam (ik vermoed dat het nog steeds een 20 à 25 graden was) maar onderweg merkte ik nog iets vreemd op aan Lausanne. Ik was vertrokken met het idee dat ik onderweg wel een nachtwinkel zou tegenkomen waar ik een flesje water zou kunnen op de kop tikken om niet van ontbering om te komen tijdens de klim, maar gedurende de hele weg heb ik geen enkele nachtwinkel bespeurd.

Ik hoor het jullie al denken, lieve lezertjes, hoe kan het dan dat je nu toch deze razend interessante blog voor ons aan het schrijven bent, hoe heb je die gruwelijke tocht dan toch overleefd?? Wel, ongeveer halverwege mijn tocht, zag ik een restaurantje dat nog open was, waar ik mij aan de toog placeerde en een lekker watertje bestelde. De barman was -niet zo heel subtiel- zijn zwitserse charmes aan het botvieren op mij en bood mij dan ook mijn watertje van het huis aan! Mijn batterijen waren na deze pitstop weer volledig opgeladen en met hernieuwde moed vatte ik de rest van de tocht aan! Ik klokte uiteindelijk af of een 35 minuten wandelen wat niet echt zo veel is als je weet dat ik er met de bus een kwartier over doe.

Tot zover mijn dolle fratsen voor nu! Om het wachten tot mijn volgende fascinerende blogbericht wat draaglijker te maken, geef ik jullie hierbij enkele foto's van mijn dag aan het meer!

House hunting

Niet voor mijzelf, laat dat duidelijk zijn. Ik heb -zeker na vandaag en gisteren- het gevoel dat ik het echt getroffen heb met mijn kamer en zal dus niet snel veranderen van accomodatie hier. Maar aangezien Céline, mijn medestudente uit Gent die hier ook komt studeren dit semester, nog geen huisvesting heeft en de meeste verhuurders erop staan dat de kamer bezichtigd wordt voor ze toezeggen, probeer ik wat mee te helpen in het vinden van geschikte huisvesting voor haar. En dat is geen sinicure...

Gisteren ging ik naar Pully, een deelgemeente van Lausanne die aan het meer ligt. Op het plannetje had ik gezien dat ik vanaf de bushalte nog 200 meter zou moeten stappen. Helaas had ik op een gewoon stratenplan gekeken en niet op een geografische kaart. Deze laatste had mij namelijk kunnen attent maken of het feit dat ik beter met pikhouweel en bergschoenen zou vertrekken in plaats van de elegante pumps waarvoor ik gekozen had. Terwijl ik de lokale mount everest aan het bedwingen was (of zo voelde het toch) bedacht ik dat het eerste wat ik zou melden aan Céline die avond was dat ze maar beter een aantal kilo strooizout kon inslaan als ze in de winter buiten zou willen komen.

Eenmaal aangekomen bleek ik niet de enige te zijn die rondgeleid werd. Dat laatste zou mij -gezien de problematische huismarkt- ook sterk verbaasd hebben. De kamer op zich was zeker ok (en had een mooi zicht op het meer) en dat was te merken aan het gedrag van de andere kandidaten. Iedereen deed zijn uiterste best om zijn beste beentje voor te zetten. De glimlachen waren als gebeiteld op onze gezichten en elk raakvlak met de huisbaas werd genadeloos uitgebuit. Ik zag een poster van Kuifje hangen en rook mijn kans! U heeft hier al een Belg in huis, grapte ik! Hij lachte en begon over zijn bezoek aan België en zijn lidmaatschap van de Belgische vliegerclub. Ik deed alsof hij het interessantste verhaal ter wereld aan het vertellen was en smeerde hem ondertussen nog meer stroop om de mond en de anderen moesten het met lede ogen aanzien!

Helaas had ik -ondanks het charme-offensief waarbij het ardennen-offensief in het niets valt- de indruk dat hij liever een kandidaat in huis wou nemen die een heel jaar zou blijven. De uitslag van wie de kamer zou krijgen zal zondag volgen (want alhoewel het meneer was die ons rondleidde wil mevrouw toch beslissen).

Omdat de kans reëel is dat Céline de kamer in Pully niet zal krijgen, stond vandaag nog een andere kamer op het programma. Eenmaal ter plaatse aangekomen deed een vrouw van +/- 50 jaar de deur open, maar zij was niet eerst om mij te verwelkomen. Neen, het eerste dat mij hartelijk welkom heette was een kaasgeur die volgens mij doden terug tot leven kon wekken. De kamer op zich was klein, maar daar is op zich niets mis mee, maar gedurende de gehele rondleiding moest ik moeite doen om mijn maag onder controle te houden. Wegens de kaasgeur. Het kan zijn dat dit slechts een momentopname was, en dat de dame in kwestie eigenlijk net van plan was om aan haar kaasfondue te beginnen toen ik voor de deur stond, maar toch! Ze wist dat er vandaag een hele hoop studenten zouden langskomen en dan wil je toch je beste beentje voorzetten. Misschien dacht ze mij net te verwelkomen met de geur van kaasfondue... Maar de beslissing of deze geur een dealbreaker is of niet is natuurlijk niet aan mij en ik heb na mijn bezoek dan ook eerlijk verslag uitgebracht bij Céline en de beslissing ligt nu in haar handen. Al denk ik dat de tijd stilaan begint te dringen om iets te vinden en dat er hier niet zo veel ruimte is om kieskeurig te zijn.

Dit alles om aan de aandachtige lezers, en ondertussen waarschijnlijk ook trouwe fans,  te demonstreren dat de huismarkt in Lausanne geen lachertje is!

De eerste foto's

1. Zicht vanop het balkon

2. De eerste zon van deze zomer voor mij

Bonjour(-euh)!

In navolging van de enige echte Julze, heb ik besloten om ook een blog op te zetten zodat geïnteresseerden op de hoogte kunnen blijven van mijn reilen en zeilen.

Na een moeilijk afscheid (gelukkig had ik al vooraf afscheid genomen van Matthieu) en een aangename roadtrip ben ik vorige week maandag aangekomen in Lausanne. De eerste dagen bestonden vooral uit heen en weergeloop om de praktische rompslomp te regelen, maar na woensdagmiddag (en het bijhorende afscheid van de allerlaatste persoon die ik kende in deze stad) kon de ontdekkingstocht beginnen.

Het stadscentrum ligt op een kwartiertje met de bus en is echt gezellig. Ik heb al enkele adresjes ontdekt op mijn initiële verkenningstochten die ik zeker nog ga uitproberen, maar voor de rest zijn het vaak dezelfde winkels als er ook in gent (en vrijwel elke europese stad waarschijnlijk) zijn. Waar de beste plaatsen zijn om 's avonds iets te gaan drinken zou ik niet weten, want momenteel staat mijn zwitserse (local) vriendenmeter nog op nul.

Een 5 à 10 minuutjes verder dan het stadscentrum is de oever van het meer. Een prachtig zicht en een gezellige buurt om wat door rond te dwalen. Helaas was het eerste adresje dat ik daar ontdekte al een dat me veel hartzeer gaat bezorgen. Wie mij een beetje kent weet dat ik nogal hou van handtassen en schoenen en laat nu de eerste winkel waar ik op stoot een boetiekje zijn barstensvol met tweedehands marc jacobs en miu miu's. Helaas allemaal nog steeds vrij duur, maar ideaal om eens van onder tot boven uit te pluizen op een regenachtige dag. Maar regenachtig is het hier helemaal niet momenteel. Vandaag weer 25 graden en volle zon!

Aandachtige lezertjes merken het misschien al, Margo heeft nog niet veel boeiends te vertellen. Maar om jullie toch te belonen om de moeite te nemen om dit hier wat te komen lezen, geef ik hierbij de vaststellingen die ik al heb kunnen maken na een volledige week in Lausanne te wonen:

Lausanne is een zeer mooie stad, gelegen aan het lac leman op een heuvel. Heuvel is het belangrijkste woord uit voorgaande zin. De straten in de stad gaan dan ook van een milde bergop (of bergaf indien in de tegengestelde richting bewandeld) tot moordend steil. Het is hier momenteel nog 25 graden, maar ik heb nu al schrik voor wat de winter brengt want er bestaat geen manier om die straten op en af te gaan als het gevroren heeft zonder alle 206 botten van mijn lichaam te breken!

Brood in Zwitserland wordt niet gesneden verkocht. De Zwitsers knoeien misschien graag met messen of eten graag oneffen hompen brood, maar ik geef toch de voorkeur aan mijn machinaal in sneetjes van exact dezelfde dikte gesneden brood.

Om over te schakelen van het mij op school aangeleerde frans naar de lokale variant zal ik nog enkele aanpassingen moeten maken. Nadat ik monsterlijke cijferdictees moest doorstaan om getallen als quatre-vingt deux en quatre-vingt dixhuit leer ik dat ze hier gewoon opteren voor octante deux en nonante huit. Een tweede aanpassing ligt in de uitspraak. De mensen hier hebben de gewoonte om een lange euh aan het einde van elk woord te plaatsen. Welk woord het ook is, het is blijkbaar perfect normaal om nog een gratis bonuslettergreep toe te voegen!


Dit zijn voorlopig alle observaties die u trouwe buitenlandse correspondent u te melden heeft. Ik hoop dat als ik wat meer inburger, ik jullie met iets interessantere weetjes zal kunnen verblijden!