Onze prof wil graag dat wij een nieuw artificieel orgaan bedenken. Helaas voor ons zijn alle voor de hand liggende systemen zoals een kunstnier en kunsthart al ontworpen en dus zouden we ons heil in iets exotischere organen/systemen moeten zoeken.
Helaas kwam we na een beetje opzoekwerk te weten dat er om een of andere reden al mensen op het idee gekomen zijn om artificiële traanklieren, kringspieren en letterlijk elk ander mogelijk deel van het menselijk lichaam te ontwerpen en dus waren we op dat moment vrij inspiratieloos.
Toen Celine mijn (briljante) idee van artificiele snorharen voor mensen (ja inderdaad, snorharen, zoals de dieren hebben) nogal bot afwees had ik het plots! Mijn billion dollar idea! Iets waar duizenden mensen wereldwijd van zouden kunnen genieten en hun leven een heel stuk draaglijker maken! Een artificial sense of humour...
maandag 17 oktober 2011
vrijdag 14 oktober 2011
Een maand en half in Lausanne...
Tijd om mijn -tot nu toe- favoriete adressjes met mijn fans van het eerste uur te delen!
Met stip op een is een gezellig design antiek winkeltje (denk vintage eames stoelen, oude wereldbollen, louis vuitton koffers) waar je in de winkel gewoon een zetel kan uitkiezen om gezellig een tas thee of koffie te drinken. De prijzen van koffie en thee zijn vrij hoog (maar normaal voor zwitserland), maar vallen in het niets bij het zien van de prijzen van de meubels!
Pas ontdekt, maar zeker op mijn lijstje om eens uit te proberen: Holy Cow, een gourmet burger restaurant. De laatste tijd komen er ook in België steeds meer dergelijke etablissementen tevoorschijn en ik moet eerlijk zeggen dat ik het wel een super idee vind! Binnenkort meer nieuws hierover!
De tweedehandswinkels. Gewoon, omdat ik er nu eenmaal van hou om door stapels mottige, stoffige kleren te ploeteren en af en toe een juweeltje op te diepen. Een uitzondering is de tweedehandswinkel waar ik in het begin over sprak, daar moet niet gezocht worden naar een schat, daar is het zoeken naar iets wat ik niet wil hebben...
Een plekje dat vorig week uitgetest werd samen met matthieu is de Creperie d'Ouchy (door Matthieu met veel plezier omgedoopt tot douchy creperie). Op het eerste zicht een pannenkoekenhuis zoals in elke stad wel een te vinden is met de traditionele onvriendelijke bediening, maar de pannenkoeken zijn net iets geïnspireerder. Denk aan een Bounty pannenkoek met kokos en chocolade gevuld en met kokossorbet of een Normandische met gestoofde appeltjes, honing en noten. Ideaal om nog een terug te bezoeken er hier een dik sneeuwtapijt ligt, me dunkt!
En omdat ik natuurlijk een grote fan ben, de winkel van La Durée. Een streling voor het oog en lekker lekker lekker!
Maar, mijn meest favoriete plekje is nog altijd op mijn kamer, aan mijn bureau, achter mijn computer, mij door stapels zwitserse taken ploeterend! Omdat ik nu eenmaal een flinke student ben!
maandag 10 oktober 2011
vrijdag 7 oktober 2011
Pics or it didn't happen...
Binnenkort, als ik eens tijd heb, komen de woorden en knotsgekke avonturen die bij deze foto's horen!
zondag 11 september 2011
Vriendenmeter +1
Het is eindelijk zo ver! Na een week en half doelloos rondzwerven is het onmogelijke gebeurd! Ik heb zowaar iemand gevonden om tegen te babbelen! Dat brengt mijn aantal vrienden hier momenteel op een spectaculair totaal van 1. Toen mijn toen nog vriend in spe zag dat ik -in navolging van de enige echte queen van de selfpics, schulze- een foto van mijzelf probeerde nemen, bood ze aan om mij te helpen, met onderstaande foto als gevolg!
We raakten aan de praat en zij bleek ook een belgische erasmusstudente te zijn! In tegenstelling tot mij had zij wel al vrienden gemaakt en ze nodigde mij dan ook uit om 's avonds mee op stap te gaan. Er was een plaatselijk openlucht electro-festival aan de gang, maar wegens het vele volk en de nog steeds bloedhete temperatuur bleef ik niet te lang. Maar lang genoeg om aan mijn volgende avontuur te beginnen.
Zoals jullie misschien weten, is het openbaar vervoer in Lausanne perfect geregeld. Bussen zijn er om de 10 minuten en rijden stipt op tijd! En mocht er toch iets misgaan waardoor de lijn verstoord is, dan worden onmiddellijk vervangbussen en vervangroutes georganiseerd. Er is maar een minpuntje... De laatste bussen rijden om 12 uur. Stipt.
Dus begon ik vol goede moed aan de klim naar huis. De wandeling was aangenaam (ik vermoed dat het nog steeds een 20 à 25 graden was) maar onderweg merkte ik nog iets vreemd op aan Lausanne. Ik was vertrokken met het idee dat ik onderweg wel een nachtwinkel zou tegenkomen waar ik een flesje water zou kunnen op de kop tikken om niet van ontbering om te komen tijdens de klim, maar gedurende de hele weg heb ik geen enkele nachtwinkel bespeurd.
Ik hoor het jullie al denken, lieve lezertjes, hoe kan het dan dat je nu toch deze razend interessante blog voor ons aan het schrijven bent, hoe heb je die gruwelijke tocht dan toch overleefd?? Wel, ongeveer halverwege mijn tocht, zag ik een restaurantje dat nog open was, waar ik mij aan de toog placeerde en een lekker watertje bestelde. De barman was -niet zo heel subtiel- zijn zwitserse charmes aan het botvieren op mij en bood mij dan ook mijn watertje van het huis aan! Mijn batterijen waren na deze pitstop weer volledig opgeladen en met hernieuwde moed vatte ik de rest van de tocht aan! Ik klokte uiteindelijk af of een 35 minuten wandelen wat niet echt zo veel is als je weet dat ik er met de bus een kwartier over doe.
Tot zover mijn dolle fratsen voor nu! Om het wachten tot mijn volgende fascinerende blogbericht wat draaglijker te maken, geef ik jullie hierbij enkele foto's van mijn dag aan het meer!
We raakten aan de praat en zij bleek ook een belgische erasmusstudente te zijn! In tegenstelling tot mij had zij wel al vrienden gemaakt en ze nodigde mij dan ook uit om 's avonds mee op stap te gaan. Er was een plaatselijk openlucht electro-festival aan de gang, maar wegens het vele volk en de nog steeds bloedhete temperatuur bleef ik niet te lang. Maar lang genoeg om aan mijn volgende avontuur te beginnen.
Zoals jullie misschien weten, is het openbaar vervoer in Lausanne perfect geregeld. Bussen zijn er om de 10 minuten en rijden stipt op tijd! En mocht er toch iets misgaan waardoor de lijn verstoord is, dan worden onmiddellijk vervangbussen en vervangroutes georganiseerd. Er is maar een minpuntje... De laatste bussen rijden om 12 uur. Stipt.
Dus begon ik vol goede moed aan de klim naar huis. De wandeling was aangenaam (ik vermoed dat het nog steeds een 20 à 25 graden was) maar onderweg merkte ik nog iets vreemd op aan Lausanne. Ik was vertrokken met het idee dat ik onderweg wel een nachtwinkel zou tegenkomen waar ik een flesje water zou kunnen op de kop tikken om niet van ontbering om te komen tijdens de klim, maar gedurende de hele weg heb ik geen enkele nachtwinkel bespeurd.
Ik hoor het jullie al denken, lieve lezertjes, hoe kan het dan dat je nu toch deze razend interessante blog voor ons aan het schrijven bent, hoe heb je die gruwelijke tocht dan toch overleefd?? Wel, ongeveer halverwege mijn tocht, zag ik een restaurantje dat nog open was, waar ik mij aan de toog placeerde en een lekker watertje bestelde. De barman was -niet zo heel subtiel- zijn zwitserse charmes aan het botvieren op mij en bood mij dan ook mijn watertje van het huis aan! Mijn batterijen waren na deze pitstop weer volledig opgeladen en met hernieuwde moed vatte ik de rest van de tocht aan! Ik klokte uiteindelijk af of een 35 minuten wandelen wat niet echt zo veel is als je weet dat ik er met de bus een kwartier over doe.
Tot zover mijn dolle fratsen voor nu! Om het wachten tot mijn volgende fascinerende blogbericht wat draaglijker te maken, geef ik jullie hierbij enkele foto's van mijn dag aan het meer!
donderdag 8 september 2011
House hunting
Niet voor mijzelf, laat dat duidelijk zijn. Ik heb -zeker na vandaag en gisteren- het gevoel dat ik het echt getroffen heb met mijn kamer en zal dus niet snel veranderen van accomodatie hier. Maar aangezien Céline, mijn medestudente uit Gent die hier ook komt studeren dit semester, nog geen huisvesting heeft en de meeste verhuurders erop staan dat de kamer bezichtigd wordt voor ze toezeggen, probeer ik wat mee te helpen in het vinden van geschikte huisvesting voor haar. En dat is geen sinicure...
Gisteren ging ik naar Pully, een deelgemeente van Lausanne die aan het meer ligt. Op het plannetje had ik gezien dat ik vanaf de bushalte nog 200 meter zou moeten stappen. Helaas had ik op een gewoon stratenplan gekeken en niet op een geografische kaart. Deze laatste had mij namelijk kunnen attent maken of het feit dat ik beter met pikhouweel en bergschoenen zou vertrekken in plaats van de elegante pumps waarvoor ik gekozen had. Terwijl ik de lokale mount everest aan het bedwingen was (of zo voelde het toch) bedacht ik dat het eerste wat ik zou melden aan Céline die avond was dat ze maar beter een aantal kilo strooizout kon inslaan als ze in de winter buiten zou willen komen.
Eenmaal aangekomen bleek ik niet de enige te zijn die rondgeleid werd. Dat laatste zou mij -gezien de problematische huismarkt- ook sterk verbaasd hebben. De kamer op zich was zeker ok (en had een mooi zicht op het meer) en dat was te merken aan het gedrag van de andere kandidaten. Iedereen deed zijn uiterste best om zijn beste beentje voor te zetten. De glimlachen waren als gebeiteld op onze gezichten en elk raakvlak met de huisbaas werd genadeloos uitgebuit. Ik zag een poster van Kuifje hangen en rook mijn kans! U heeft hier al een Belg in huis, grapte ik! Hij lachte en begon over zijn bezoek aan België en zijn lidmaatschap van de Belgische vliegerclub. Ik deed alsof hij het interessantste verhaal ter wereld aan het vertellen was en smeerde hem ondertussen nog meer stroop om de mond en de anderen moesten het met lede ogen aanzien!
Helaas had ik -ondanks het charme-offensief waarbij het ardennen-offensief in het niets valt- de indruk dat hij liever een kandidaat in huis wou nemen die een heel jaar zou blijven. De uitslag van wie de kamer zou krijgen zal zondag volgen (want alhoewel het meneer was die ons rondleidde wil mevrouw toch beslissen).
Omdat de kans reëel is dat Céline de kamer in Pully niet zal krijgen, stond vandaag nog een andere kamer op het programma. Eenmaal ter plaatse aangekomen deed een vrouw van +/- 50 jaar de deur open, maar zij was niet eerst om mij te verwelkomen. Neen, het eerste dat mij hartelijk welkom heette was een kaasgeur die volgens mij doden terug tot leven kon wekken. De kamer op zich was klein, maar daar is op zich niets mis mee, maar gedurende de gehele rondleiding moest ik moeite doen om mijn maag onder controle te houden. Wegens de kaasgeur. Het kan zijn dat dit slechts een momentopname was, en dat de dame in kwestie eigenlijk net van plan was om aan haar kaasfondue te beginnen toen ik voor de deur stond, maar toch! Ze wist dat er vandaag een hele hoop studenten zouden langskomen en dan wil je toch je beste beentje voorzetten. Misschien dacht ze mij net te verwelkomen met de geur van kaasfondue... Maar de beslissing of deze geur een dealbreaker is of niet is natuurlijk niet aan mij en ik heb na mijn bezoek dan ook eerlijk verslag uitgebracht bij Céline en de beslissing ligt nu in haar handen. Al denk ik dat de tijd stilaan begint te dringen om iets te vinden en dat er hier niet zo veel ruimte is om kieskeurig te zijn.
Dit alles om aan de aandachtige lezers, en ondertussen waarschijnlijk ook trouwe fans, te demonstreren dat de huismarkt in Lausanne geen lachertje is!
Gisteren ging ik naar Pully, een deelgemeente van Lausanne die aan het meer ligt. Op het plannetje had ik gezien dat ik vanaf de bushalte nog 200 meter zou moeten stappen. Helaas had ik op een gewoon stratenplan gekeken en niet op een geografische kaart. Deze laatste had mij namelijk kunnen attent maken of het feit dat ik beter met pikhouweel en bergschoenen zou vertrekken in plaats van de elegante pumps waarvoor ik gekozen had. Terwijl ik de lokale mount everest aan het bedwingen was (of zo voelde het toch) bedacht ik dat het eerste wat ik zou melden aan Céline die avond was dat ze maar beter een aantal kilo strooizout kon inslaan als ze in de winter buiten zou willen komen.
Eenmaal aangekomen bleek ik niet de enige te zijn die rondgeleid werd. Dat laatste zou mij -gezien de problematische huismarkt- ook sterk verbaasd hebben. De kamer op zich was zeker ok (en had een mooi zicht op het meer) en dat was te merken aan het gedrag van de andere kandidaten. Iedereen deed zijn uiterste best om zijn beste beentje voor te zetten. De glimlachen waren als gebeiteld op onze gezichten en elk raakvlak met de huisbaas werd genadeloos uitgebuit. Ik zag een poster van Kuifje hangen en rook mijn kans! U heeft hier al een Belg in huis, grapte ik! Hij lachte en begon over zijn bezoek aan België en zijn lidmaatschap van de Belgische vliegerclub. Ik deed alsof hij het interessantste verhaal ter wereld aan het vertellen was en smeerde hem ondertussen nog meer stroop om de mond en de anderen moesten het met lede ogen aanzien!
Helaas had ik -ondanks het charme-offensief waarbij het ardennen-offensief in het niets valt- de indruk dat hij liever een kandidaat in huis wou nemen die een heel jaar zou blijven. De uitslag van wie de kamer zou krijgen zal zondag volgen (want alhoewel het meneer was die ons rondleidde wil mevrouw toch beslissen).
Omdat de kans reëel is dat Céline de kamer in Pully niet zal krijgen, stond vandaag nog een andere kamer op het programma. Eenmaal ter plaatse aangekomen deed een vrouw van +/- 50 jaar de deur open, maar zij was niet eerst om mij te verwelkomen. Neen, het eerste dat mij hartelijk welkom heette was een kaasgeur die volgens mij doden terug tot leven kon wekken. De kamer op zich was klein, maar daar is op zich niets mis mee, maar gedurende de gehele rondleiding moest ik moeite doen om mijn maag onder controle te houden. Wegens de kaasgeur. Het kan zijn dat dit slechts een momentopname was, en dat de dame in kwestie eigenlijk net van plan was om aan haar kaasfondue te beginnen toen ik voor de deur stond, maar toch! Ze wist dat er vandaag een hele hoop studenten zouden langskomen en dan wil je toch je beste beentje voorzetten. Misschien dacht ze mij net te verwelkomen met de geur van kaasfondue... Maar de beslissing of deze geur een dealbreaker is of niet is natuurlijk niet aan mij en ik heb na mijn bezoek dan ook eerlijk verslag uitgebracht bij Céline en de beslissing ligt nu in haar handen. Al denk ik dat de tijd stilaan begint te dringen om iets te vinden en dat er hier niet zo veel ruimte is om kieskeurig te zijn.
Dit alles om aan de aandachtige lezers, en ondertussen waarschijnlijk ook trouwe fans, te demonstreren dat de huismarkt in Lausanne geen lachertje is!
woensdag 7 september 2011
Abonneren op:
Posts (Atom)