Vriendenmeter +1

Het is eindelijk zo ver! Na een week en half doelloos rondzwerven is het onmogelijke gebeurd! Ik heb zowaar iemand gevonden om tegen te babbelen! Dat brengt mijn aantal vrienden hier momenteel op een spectaculair totaal van 1. Toen mijn toen nog vriend in spe zag dat ik -in navolging van de enige echte queen van de selfpics, schulze- een foto van mijzelf probeerde nemen, bood ze aan om mij te helpen, met onderstaande foto als gevolg!

We raakten aan de praat en zij bleek ook een belgische erasmusstudente te zijn! In tegenstelling tot mij had zij wel al vrienden gemaakt en ze nodigde mij dan ook uit om 's avonds mee op stap te gaan. Er was een plaatselijk openlucht electro-festival aan de gang, maar wegens het vele volk en de nog steeds bloedhete temperatuur bleef ik niet te lang. Maar lang genoeg om aan mijn volgende avontuur te beginnen.

Zoals jullie misschien weten, is het openbaar vervoer in Lausanne perfect geregeld. Bussen zijn er om de 10 minuten en rijden stipt op tijd! En mocht er toch iets misgaan waardoor de lijn verstoord is, dan worden onmiddellijk vervangbussen en vervangroutes georganiseerd. Er is maar een minpuntje... De laatste bussen rijden om 12 uur. Stipt.

Dus begon ik vol goede moed aan de klim naar huis. De wandeling was aangenaam (ik vermoed dat het nog steeds een 20 à 25 graden was) maar onderweg merkte ik nog iets vreemd op aan Lausanne. Ik was vertrokken met het idee dat ik onderweg wel een nachtwinkel zou tegenkomen waar ik een flesje water zou kunnen op de kop tikken om niet van ontbering om te komen tijdens de klim, maar gedurende de hele weg heb ik geen enkele nachtwinkel bespeurd.

Ik hoor het jullie al denken, lieve lezertjes, hoe kan het dan dat je nu toch deze razend interessante blog voor ons aan het schrijven bent, hoe heb je die gruwelijke tocht dan toch overleefd?? Wel, ongeveer halverwege mijn tocht, zag ik een restaurantje dat nog open was, waar ik mij aan de toog placeerde en een lekker watertje bestelde. De barman was -niet zo heel subtiel- zijn zwitserse charmes aan het botvieren op mij en bood mij dan ook mijn watertje van het huis aan! Mijn batterijen waren na deze pitstop weer volledig opgeladen en met hernieuwde moed vatte ik de rest van de tocht aan! Ik klokte uiteindelijk af of een 35 minuten wandelen wat niet echt zo veel is als je weet dat ik er met de bus een kwartier over doe.

Tot zover mijn dolle fratsen voor nu! Om het wachten tot mijn volgende fascinerende blogbericht wat draaglijker te maken, geef ik jullie hierbij enkele foto's van mijn dag aan het meer!